Hier zit ik dan. Wakker sinds half zes op mijn vrije dag. Mijn 100 uren yoga teachers training zit erop. Ik kan weer uitslapen, boeken lezen, hangen op het strand, genieten van mijn andere helft die naast me ligt te slapen. Maar nee, hoor. Ik werd wakker met de zon en had oprecht zin om mijn mat uit te rollen.

Ik had me echter voorgenomen om dit weekend géén yoga te doen. Even ‘onthouding’. Even stilstaan waarom ik eigenlijk op de mat wil staan. Waarom ik twaalf dagen met een rigoureus schema heb geleefd en meerdere uren per dag zwetend en trillend mezelf in een poses stond te wringen.

Achilles

Ze hadden ons gewaarschuwd dat de tweede week van de training emotioneel zou worden. Toen voor de zoveelste keer iemand haar gal en hart over me heen snotterde, werden een paar dingen duidelijk voor mij.

Ten eerste stond ik ervan versteld hoe goed het programma in elkaar zat om ons allemaal zo labiel te krijgen. Een combinatie van bootcamp asana lessen, verschillende soorten meditaties en dagelijkse sessies van psychisch slapen zorgde ervoor dat onze maskers één voor één afvielen. We konden niet meer doen alsof. Onze achilles hielen waren bloot en het enige wat we konden doen was janken en toegeven.

Fruit en pap

Ten tweede besefte ik dat ik helemaal niets om over te janken had. Echt niets. Vergeleken met de narigheid die ik hoorde tijdens andere hartuitstortingen, kon ik mezelf dopen tot het gelukkigste mens ter aarde. Terwijl andere meiden vochten met onverwerkte emoties, stalkende ex’en of zieke familieleden, moest ik huilen omdat ik honger had.

Ja, ik had de hele tijd zoveel honger, dat ik ervan huilde. Dat is blijkbaar mijn achilleshiel. Ik heb veel eten nodig. In Upaya kregen we pas na een uur mediteren en anderhalf uur asana’s een kom fruit met wat pap als ontbijt. ‘s Middags en ‘s avonds telkens een Indiase maaltijd. Heerlijk, maar vegan.

Ik heb het een week volgehouden. Ik kon het niet meer. Ik kan geen bootcamp hatha klas volgen zonder ontbijt?! Ik kan daarna geen drie uur geconcentreerd college’s volgen met alleen wat fruit in mijn maag… En al zeker in de middag geen zes uur vol energie en wereldse liefde blijven met een vegan lunch dat in twee uurtjes het hele verterings- en verwerkingsproces voltooit!

Ik heb woensdag de laatste les gelaten voor wat het was en kwam na een fikse wandeling over het strand terug in Upaya met een boodschappenzak vol eten. Probleem opgelost. Het gelukkigste mens op aarde was op slag nóg gelukkiger.

Rug recht

Toen ik deze week ergens in mijn derde forward fold zat terwijl de leerkracht weer boven ons stond te blaffen (Rug recht! Voeten naar binnen draaien! Knieën recht! Dieper! Rug recht! Dieper!) begon ik mezelf vragen te stellen. Is dít yoga? Waarom zit ik mezelf hier in bochten te draaien? Waarom doe ik mezelf pijn?

Ik ben uit mijn houding gekomen en heb de leerkracht heel boos aangekeken. Het gebeurt vast wel vaker, want hij negeerde me gewoon. In India past ‘leger’ en ‘yoga’ blijkbaar in één zin. Die middag gaf een medestudente toe dat haar liefde voor yoga een beetje aan het verdwijnen was sinds de training was begonnen. Ik begreep haar volledig. Maar dit was geen yoga, besefte ik. Dit was training.

Chaturanga dandasana

Aanstaande maandag gaat mijn wekker om zeven uur en ga ik op mijn mat de zon begroeten. Letterlijk. Met de ‘zonnegroet’ asana’s. En ik ga die verdraaide chaturanga oefenen. Op mijn tempo. En dinsdag nog een keer. En misschien nog een fijne pigeon pose stretch. En woensdag misschien ademhalingsoefeningen als ik geen zin heb in asana’s. Ik ga komende weken alle tips en richtlijnen uitproberen die ik heb geleerd en alle boeken lezen die ons zijn aangeraden.

Maar wat ik absoluut niet meer ga doen, is mezelf pijnigen op de mat. Als mijn benen over drie maanden nog niet in mijn nek geraken, dan maar over vier maanden. En als dat het ook niet is, dan nóg later. Ik vind het helemaal prima. Ik ga gewoon met focus en geduld de allerbeste zorg aan mijn lichaam geven zonder pijn en spanning. Wat dat is yoga voor mij.

Ben benieuwd wat jij denkt!