Ik ben een rebel geworden. Ik kan geen regels meer volgen. Mijn eerste week op het Upaya yoga retreat is achter de rug en ik ben elke dag tegen de leiders of de regels in gegaan. Ik ging moeilijk doen omdat ik de lessen Art of Teaching niet mocht volgen. Ik glipte koppen thee en eten binnen in mijn kamer. Ik sluisde Max naar binnen. Ik liet te veel eten op mijn bord liggen volgens de ethische regels… En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ze hebben hier dus hun handen vol met mij, maar oh zij laten ons ook afzien! Elke dag drie uur intense yoga practice en anderhalf uur ademhalingsoefeningen, mantra’s en mediteren. De rest van de tijd krijgen we theorielessen over het lichaam, de houdingen in de poses en lesgeven (nog eens minstens drie uur).

Dus als we niet op onze mat staan staan te trillen in onze poses, zitten we in kleermakerszit onze longen of hersenen te pijnigen. De eerste twee dagen heb ik gehuild als een kind en donderdag kon ik enkel van de ene les naar de andere waggelen omdat mijn kuitspieren zo stijf stonden als vioolsnaren.

Je zou je gaan afvragen waarom ik hier eigenlijk ben… Maar wat een interessante week heb ik gehad! Samenvattend kan ik zeggen dat ik eigenlijk nog geen flikker van yoga kon of kende. Twee van de twaalf meiden in onze groep, die beide al langer dan tien jaar oefenen, doen het soort van correct op de mat, maar ze hangen net als iedereen aan de lippen van onze onderwijzers in de theorielessen.

Ik zweef nu ergens tussen bittere wanhoop dat het nog jaren duurt tot ik flexibel en sterk genoeg ben om te flowen en immens enthousiasme dat ik nu weet hoe het moet en niets liever wil dan trainen. Ik zeg wel ‘trainen’ maar het is me nu wel duidelijk dat yoga geen sport of work-out is zoals we het in Europa kennen. Hier zien ze het als een lifestyle. Yoga is niet alleen met strakke outfits op de mat staan draaien en keren. Het omvat pranayama (ademhaling), matra’s (Sanskrit zingen), ayurvedic dieet (om alles binnenin schoon te houden), meditatie en nog veel meer van dat gezonde gedoe…

We hebben zelfs zoutwater van het ene neusgat naar het andere laten lopen en onze slokdarm gespoelt. Als ik uitleg hoe dat laatste in z’n werk gaat, dan begrijp je wellicht waarom ik het niet heb gedaan. Mijn neus is wel helemaal schoon nu! Allemaal yoga. Het gedeelte van yoga waarbij we op de mat staan op te scheppen heet eigenlijk ‘asana’.Ook heel interessant deze week is hoe Max en ik het twaalf dagen in ons eentje uithouden (of proberen) na vier maanden op elkaar schoot te leven. Op dag twee skipten we al onze lunch en renden we op het heetst van de dag over het strand naar elkaar toe om een half uur bij elkaar te zijn. Nog eens twee dagen later stond Max op de Upaya site met zijn grote rugzak zijn charmantste zelf te wezen tegen de leiders. Ze hadden geen schijn van kans: ‘Eigenlijk accepteren we geen bezoekers, want dat haalt de aandacht van onze studenten weg, maar je bent er nu al… dus het is oké.’

Nu heb ik anderhalve dag vrij, maar het begon te dagen dat we echt wel een weekje zonder elkaar kunnen. Max zat deze ochtend tien uur op de trein landinwaarts en ik wandelde één minuut de andere richting uit. Naar het strand. Het was natuurlijk perfect geweest met Max erbij, maar die burger met frietjes en cola bij zonsondergang en mijn voeten in zand was uitzonderlijk dicht bij perfectie. Ik had de wereld in een doosje.

Ik was zo ongelofelijk blij met het ‘weekend’ dat ik realiseerde hoe gewend ik geraakt ben aan een leven zonder deadlines, zonder schema’s, zonder regels, zonder sociale verwachtingen… Ik had het uitstapje die avond laten schieten omdat ik geen zin had om weer dan daar op tijd klaar te zijn. En ik had er ook geen spijt van achteraf. Ook niet van de regels die ik heb gebroken deze week. Deze rebel met haar nieuwe ‘ik ben 27 en kan zelf nadenken’-mentaliteit staat lekker in haar schoenen bij elke beslissing die ze neemt. Iets wat toegegeven een paar jaar geleden in België nog moeilijk en schoorvoetend gebeurde.

Toen ik het strand weer omhoog strompelde om mijn waterfles gratis te vullen bij Upaya (in plaats van er gewoon een te kopen op het strand), wist ik het zeker: ik ben een echte Nederlander geworden in Azië.

4 Comments

  1. Mooi verslag. Nog een week in deze mood en dan weer samen verder trekken door India naar Nepal

    • malvinagabriella Antwoord

      Yes, je kent de planning! Ik heb net het rooster van volgende week gekregen. Het ziet er naar uit dat mijn kuiten het vanaf nu iets minder hard te verduren krijgen – oef! Veel liefs vanuit Goa! En groetjes aan Tineke xx

  2. Afhankelijk van wanneer je nog eens op internet gaat en hoe het zit met het tijdsverschil –> GELUKKIGE VERJAARDAG lieve rebel 😉 !!!

    • malvinagabriella Antwoord

      Dank je wel, lieverd!!! <3 Het was me een dagje in Mumbai!

Ben benieuwd wat jij denkt!