Vandaag is mijn bakkes nog maar eens op open blijven steken. We hebben al veel moois gezien, maar dit was er eentje om u tegen te zeggen.

Op onze reis naar een klein dorpje diep in het noorden van Laos, Muang Ngoi, moesten we het laatste uur met een boot stroomopwaarts over een zijtak van de Mekong. We hadden al aan de rand van de rivier onze lunch gehad en genoten van het uitzicht, maar het was niets vergeleken met het moois dat we vanaf de boot zagen.

Zodra we vertrokken, rezen vanaf de oevers gigantische bergen honderden meters de lucht in, sommige bijna kaarsrecht. Ik moest mijn nek en ogen pijnigen om langs het dak van het bootje de top van de bergen en de hemel te zien. De schaduwen die de rotsen over de vallei bogen, lieten je niet alleen van de koelte rillen.

Een tiental minuten verderop begonnen de bergen meer ruimte te maken en kregen we zon en vergezichten. Berg na berg na berg kregen we voorgeschoteld. De voorste donkergroen van de struiken en bomen, de laatste enkel nog een lichtblauw silhouet tegen de hemel.

Het bruine water van de rivier is niet meer op zijn hoogste level, dus kleine zandbanken waren hier en daar zichtbaar aan de oevers. Het leek alsof de bomen aan de rand hun rok van wortels uit het water hadden getrokken om ze niet nat te worden. Elke boom had een metersbrede wirwar van wortels die nog net met de puntjes in het water bleven. De struiken op de zandbanken in het midden van de rivier bogen met de stroom van de rivier mee. Je houdt het niet voor mogelijk dat die planten in één maand (sinds het begin van het droogseizoen) zo groot kunnen worden.

Op bijna elk zandbankje lagen waterbuffels te herkauwen, het liefst in de schaduw. Een sporadisch bootje langs de oevers verraadde dat daar een dorpje achter het groen verborgen zat. Verder zagen we bocht na bocht alleen maar bergen groen, tot we eindelijk huisjes in de verte konden spotten. Zodra we vanuit het bootje de bungalows met hangmatten aan de rand van het dorp konden spotten, waren we geïnspireerd. Hier konden we wel even blijven.

2 Comments

  1. Heerlijk geschreven weer! Het was inderdaad echt een pracht toch, gelukkig mogen we hem morgen weer opnieuw maken maar dan andersom.

  2. Pingback: Busje komt zo – Malvina Gabriella

Ben benieuwd wat jij denkt!