Zeg maar waaw-momentjes. Afgelopen 24 uur heb ik tonijn gezien de dikte van mijn heupen, een haven met tienduizend vissersboten én – deze spant de kroon – een wilde leeuwin en welp die op één meter ons pad kruisten.

De tonijnen lagen helaas op het droge, dus veel leven zat er niet meer in. Maar na jaren ‘Wicked Tuna’ op Discovery Channel, had ik niet meer onder de indruk kunnen zijn. Vooral omdat we helemaal niet wisten dat we door de vissershaven zouden rijden tijdens onze korte dag in Veraval!

Toen de tuktuk-chauffeur onze grote ogen zag wanneer we de haven vol boten passeerden, nam hij ons op een detour. Het was prachtig! Een zee van tienduizend boten, een veelvoud aan vlaggetjes en evenveel kleuren zinderend in de middagzon. Langs de weg zagen we ook spikslinternieuwe boten die wachtten op hun laatste verflikje en overal lagen boomstammen wiens hout een nieuw leven op zee zou krijgen.

En alsof dat niet genoeg was, kregen we ook nog een verse vangst tonijn te zien die per stuk niet veel minder woog dan ik! Dat allemaal onverwacht tussen een tempel en treinritje door. Ik stond te trappelen en kirren van opwinding, zoals je me kent.

Deze ochtend stond ik niet te kirren. Ik was zo stil als een muis en ook mijn hart heeft een slag overgeslagen toen de leeuwin passeerde. Oké, de vroegen er misschien om. We hadden een mooi bedrag op tafel gelegd (of was het onder?) om met een jeep door Gir National Park te rijden waar het stikt van de Aziatische leeuwen.

Toen we na twee uur de leeuwen zagen drinken bij een beek kon ons geluk niet op. Wat een majestueuze dieren. We naderden met de jeep tot tien meter afstand. De welp was even groot als een fatsoenlijke hond en de moeder, nou, die wil je echt niet te dicht. Zij dacht daar echter anders over toen ze genoeg gedronken had en zette precies langs onze jeep haar weg verder. Met de ‘kleine’ aan haar zijde verloor ze ons geen seconde uit het oog. Maar het enige wat wij konden doen toen ze op anderhalve meter was, was stoppen met ademen en ineenkrimpen. Haar gele ogen bliksemden ons bijna neer. Met haar viel niet te lachen.

Kijk maar, als je met niet gelooft:

 

Maar we leven nog en nu zitten we alweer op de bus naar de volgende stad. Hoewel we helemaal niet gepland hadden om door Gujarat te reizen, hebben we in onze laatste twee weken India een record reistempo aangenomen. Zoveel moois te zien hier! Mijn hart viert feest.

Gujarat, het land van legendes en leeuwen.

3 Comments

  1. Dag lieve schat. Tes hier nonkel Hugo. Amaaaaaaaaaaaaiii, ik wou in je plaats zijn ! Waar heeft deze speciale meid die stoere bink aan de haak geslagen ? Tonijn gezien, de dikte van je heupen………hoe kan ik dat geloven als ik jouw heupen nog niet gezien heb…hahaha !
    Jullie hebben ongelooflijke mooie dingen gezien en meegemaakt. Wat mij opvalt : geen contact gehad met plaatselijke bevolking : heo wonen zij, slapen, werken, ziekteverzekering…..(?); en wat kost het voor een backpacker om zich te verplaatsen ,eten en slapen (?)
    Per toeval je moeder ontmoet in een schoenenwinkel en op die manier kan ik nu mee genieten van jullie ervaringen, bedankt….;
    Nonkel Hugo en tante Christiane

    • malvinagabriella Antwoord

      Hey nonkel Hugo!! Wat leuk je op deze manier weer eens te horen! We hadden elke dag contact met de locals, hoor, want we hadden hen altijd nodig om slaapplek en vervoer te vinden. We zijn zelfs met een groep Indiase vrienden op pelgrimage op de Girnar gegaan! De antwoorden op je vragen zijn best eenvoudig: ze wonen zeer basic, ze werken overal waar ze kunnen (ene dag hier, andere week daar) en er is geen ziekteverzekering. Over onze backpackerskosten moet ik misschien maar eens een blog gaan schrijven! Je ben niet de eerste die het vraagt haha.
      Veel liefs vanuit Leiden! xx

Ben benieuwd wat jij denkt!