De gewone mensen vieren kerstavond ergens tussen de kachel en de kerstboom met lekker eten en een sloot wijn. Meestal wordt er dan ook gegrapt, gegrold en herinneringen boven gehaald met de familie. Dit jaar ging het voor ons iets anders. Het lekkere eten hadden we wel (@Cees en Tinneke: het kon toch niet tippen aan jullie menu hoor!), maar voor de andere kerstfactoren moesten we alternatieven zoeken.

Je kon ons daarom dit jaar op de avond voor Kerst vinden tussen de evenaar en palmbomen. Een kachel hadden we niet nodig in de tropen; een kerstboom was fijn geweest maar de eigenaar van het guesthouse had een (soort van) palmboom met lichtjes opgetuigd – zelfde effect. Wijn konden we in het dorp enkel in zakken van vijf liter kopen. Dat was een beetje te veel van het goede, dus namen we genoegen met een litertje Lao Lao – zelfgestookte wisky met 45% alcohol op basis van rijst. Een aanslag op het systeem, maar… zelfde effect.

Koude douche

We hebben dus (met wat verbeelding) een échte Kerst gehad! Op kerstdag hebben we zelfs moppen getapt met andere reizigers en herinneringen bovengehaald bij het kampvuur. Herinneringen over vorige kerstperiodes, over de tijd dat we geen compromissen moesten sluiten in comfort (willen we een warme douche en een hard bed of koud water maar lekker slapen?) etc… Ook alle grotten die we tot nu toe hebben bezocht in Azië passeerden de revue terwijl we onze voeten aan het warmen waren. De aanleiding daartoe was de monumentale Konglor grot die we die dag hadden bezocht.

Konglor was een van de vetste grotten die we tot nu toe hebben gezien. En we hebben er al een hele hoop gezien! De Konglor grot op zich was niet alleen erg indrukwekkend door zijn acht kilometer lengte en enorme passages, maar vooral door de manier waarop we door de grot moesten: per boot!

Thakhek Loop

Het was ons al gezegd dat Konglor zeker de 500 kilometer rijden waard was. Wij dus op de brommer gesprongen en aan de tweede loop van onze reis begonnen. En o, was het inderdaad de moeite! Twee uur lang slalomden we in het pikkedonker tussen rotsen en zandzakken de rivier op en weer af. Op rechte stukken was de bestuurder best zeker van zijn stuk en gaf hij gas bij. Wat een sensatie! Het enige referentiepunt dat we zagen, was het schijnsel van de hoofdlamp van de bestuurder. Onze hoofdlampjes waren bijlange niet sterk genoeg om zo ver en zo hoog te schijnen. Het was erg spannend in het begin.

Tijdens de tocht moesten Max en Gerard, een Nederlandse medereiziger die we op de loop een paar keer tegenkwamen, een paar keer uit het bootje om het gedrocht over een watervalletje te krijgen of wanneer we ondanks de vaardigheden van de bestuurder toch vast kwamen te zitten. Een vrouw zijn heeft zo zijn voordelen: ik mocht telkens blijven zitten of op het droge wachten tot de mannen het zware werk hadden gedaan.

No English

Na de avontuurlijke tocht hebben we de bestuurder een extraatje toegestopt. Wij zouden het niet gekund hebben! Tijdens het varen schepte hij immers ook constant met een halve jerrykan water uit de boot zodat we niet al te nat werden – of zouden zinken… En hoewel hij geen Engels sprak en we niets van zijn gebrabbel begrepen, was het een erg vrolijke man. Bovendien was het niet eens vijf euro per persoon voor deze fantastische belevenis!

Dat was erg goedkoop in tegenstelling tot grot in Chiang Dao (Thailand) waar ze ons in totaal bijna twintig euro hadden afgetroggeld. Eerst moest je betalen om binnen te mogen, vervolgens moest je betalen om het mooiste (onbelichte) stuk van de grot te zien en op het einde eiste de ‘gids’ ook nog eens fooi. Het enige wat ze had gedaan is wijzen naar een stuk rots en ‘elephant’ of ‘crocodile’ zeggen. Met veel fantastie herkenden we inderdaad de olifant in de rotsen, maar zodra we vroegen welk beestje het was dat voor onze voeten wegscheerde, kregen we een ‘sorry, no English’.

Horizontaal

Maar goed, wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. Een andere grot in Vang Vieng (Laos) waar de gids ons zomaar achterna was gelopen (we wisten zelfs niet dat het een gids was) vroeg achteraf ook een fooi voor ‘bewezen diensten’. De grot was wel fantastisch! Niet groot, maar weer lekker avontuurlijk. Eerst tussen boomwortels en over rotsen klauteren om de opening van de grot te vinden. Dan wat ronddralen op leuke (en warme!) plekken waar we gewoon rechtop konden staan.

Daarna kwamen we in de nauwe passages waar we op een bepaald moment enkel nog op onze buik (zonder rugzak) doorheen konden slangen. Kan je je voorstellen hoe schoon we er uit kwamen? We kregen het eerlijk wel een beetje benauwd toen de Duitsers die voor ons kropen lekker de tijd namen om foto’s van elkaar te nemen. Toen we weer verticaal stonden was het opnieuw ‘tip money, good guide’ en handje open. Ze weten wel welke Engelse woorden ze moeten leren, die ‘gidsen’…

Gi-gan-tisch

Een Thaise grot die even indrukwekkend was als de Konglor was Tham Lod in Soppong. Ook een hele belevenis! De grot was immens. Je kon er een appartementsblok in bouwen! Omdat deze grot grotendeels onbelicht was, konden we het plafond zelfs niet ziet! Enkel toen we de ellenlange trap naar boven beklommen, werd de omvang ons duidelijk. De gids geraakte hier ook niet veel verder dan ‘elephant’ and ‘tree’, maar ze had wel vissenvoer bij om de gigantische meervallen te lokken toen we met het bamboe bootje naar de uitgang van de grot vaarden. Halve monsters zijn het. Ik vond de vleermuizen aan het plafond liever!

Sfeerlampje

Wat de Laotianen wel stukken beter kunnen dan de Thai is belichting. In Konglor was er halverwege grot een enorm gedeelte met erg veel mooie stalactieten en stalagmieten. Deze waren mooi belicht met rood, oranje en blauwe spots. Niet zo speciaal zou je denken, maar alle grotten die we in Thailand hadden gezien, hadden de meest afschuwelijke belichting. Vaak gewoon een TL-lamp en meestal ook op slechte plekken, waardoor de grot erg lelijk werd ondanks het potentieel… Jammer. In Laos was het ook nog steeds niet naar Europese standaarden, maar goed, wie het kleine niet…

De mooiste grotten vonden we daarom de onbelichte. In die grotten hangt niet alleen ons leven af van ons eigen hoofdlampje, maar ook de schoonheid van de grot. Tijdens de tweedaagse trekking in Soppong hebben we een lange onbelichte grot van twee kilometer bezocht. Op het einde van de grot zat de bron van een riviertje. Het was best griezelig wetende dat de grot én de ingang onderstroomt als het waterpeil stijgt. Hoe verder we gingen hoe benauwder ik het kreeg. Het zuurstofgehalte daalt ook naarmatje je verder van de ingang gaat. Dat hielp niet echt mee. Ik was dus erg blij toen ik weer op handen en voeten door de modder naar het daglicht mocht ploeteren.

Konglor op Kerst was het hoogtepunt en (wellicht) de afsluiter van de reeks grotten op onze reis! Ons kompas richt nu het zuiden waar vooral veel zon, water en eilanden te vinden zijn. Zin in!

2 Comments

  1. Gerda Desmet Antwoord

    Dag Malvina en partner,

    Wat jullie daar allemaal zien en beleven is FANTASTISCH!!! Zo prachtig !
    ‘k Ben blij dat je jullie belevenissen met mij deelt !! ‘k Wist niets af van al dat moois !!!
    Verder nog veel plezier
    Gerda ( vriendin van mama Els )

    • malvinagabriella Antwoord

      Wat lief, Gerda! We vinden het leuk dat je ons zo op de voet volgt. Misschien kunnen we je inspireren om ook een land te gaan ontdekken in het nieuwe jaar? 😉 Alvast een schitterend Nieuwjaar gewenst!! Xx m&m

Ben benieuwd wat jij denkt!