Comfort is in Azië allesbehalve prioriteit. Het enige wat belangrijk is, is dat iedereen van punt A naar punt B geraakt. Hoe dat gebeurt, maakt geen flikker uit. Onveilig of oncomfortabel? Ah, don’t be a pussy.

Op een goede scooter kunnen twee mensen, toch? Iemand aan het stuur en iemand achterop. De Aziaten denken daar anders over. Een ganse familie met mama, papa en twee kinderen kruipt hier met gemak samen op één brommer. Vaak zit papa aan het stuur. Mama helemaal achterop. Tussen beide in zit het oudste kind op de schoot van mama en de jongste staat vooraan tussen de benen van papa. Vaak met zijn of haar handjes op het stuur terwijl het neusje boven het dashboard tuurt. Helmen zijn ook niet nodig.

Elke keer dat er zo’n gezelligheid passeert, kijk ik hen achterna om uit te zoeken hoe ze het in godsnaam voor elkaar krijgen. Na een uurtje achterop de scooter bij Max in Noord-Thailand ging ik al zeuren. Laat staan dat er nog twee kinderen tussen zitten te wroeten.

Ook op de boot van en naar Muang Ngoi in Laos was lekker knus. De boot was veel te zwaar geladen iedereen moest steeds dichter op elkaar kruipen terwijl de bestuurder nog meer mensen erbij duwde. We zaten op een keiharde plank met onze ellebogen in elkaars ribben en hadden nauwelijks plaats voor onze benen (en dat betekent wat als ik dat zeg met mijn 1m60). Maar het boeit die Aziaten geen moer. We hebben betaald om naar punt B te varen, niet om lekker comfortabel te zitten. En nee, er is geen boot die wél comfortabel zit… Comfort is hier een verloren concept.

Hoeveel mensen kunnen in een auto in Azië, denk je? We hebben gisteren zelf mogen tellen: tien. Geen gezever. We begonnen met zeven. Iemand achter het stuur, een andere man met zijn baby in de passagiersstoel en de vier dunste mensen achterin. Dit wordt gezellig, dachten we!

Nog voor we goed en wel vertrokken waren, zagen we nog iemand naar de auto sprinten. ‘Die wil ook nog mee’, zei ik, maar Max reageerde met gefronste wenkbrauwen van waar zou die dan zitten? De vrouw naast Max op de achterbank ging echter uit eigen beweging bij haar man en baby op de passagiersstoel zitten, zodat de zevende persoon toch achterin kon bijschuiven. Je leest het goed, ze zaten met twee volwassen en een kind op de schoot op de passagiersstoel.

Toen we tien minuten later halt hielden, zagen we dat er nog een valies in de koffer werd gelegd. Toen werd zelfs ik verbaasd. Nog iemand? Oja, twee (!) mensen werden er zelfs bij gepropt. Een jongen ging tussen de benen van de jongen naast Max zitten. Een andere vrouw ging naast chauffeur zitten. Naast de chauffeur! Tussen hem en de deur.

De chauffeur zat haast in het midden van de auto. Gelukkig was het een automaat, dus had hij de versnellingspook, die half onder zijn kot zat, niet nodig. Wellicht gaf hij gas en remde hij af met zijn linkervoet in plaats van rechts. Te gek voor woorden.

Ondertussen hadden ik en de vrouw naast me al dezelfde positie aangenomen als de mannen aan de andere kant op de achterbank. Dat was immers iets comfortabeler. Het mocht echter niet baten, want tijdens de pauze halverwege de rit lag haar ontbijt al snel op de parking. Aziaten mogen dit soort rariteiten wel normaal vinden, ze zijn het niet gewend en vinden het even oncomfortabel als wij.

Max en ik misten eventjes heel erg onze Skodia octavia met zetelverwarming, sound system, zacht leer, geblendeerde ruiten en glisterend door de luxe carwash zeep. Wat zijn we verwend.

Ben benieuwd wat jij denkt!