Vorige week lag het huis er nog piefijn bij – toen de makelaar regelmatig langskwam met een potentiële huurder. Nu is het een grote zooi. Backpacks, wandelsokken en reisdocumenten liggen verspreid over de grond en in elke hoek van de kamer torent een tig aantal verhuisdozen.

Bingoballen

Precies zo is het ook in mijn hoofd: één grote bende. Mijn gedachten en plannen draaien rond als bingoballetjes. Krijg ik er op de koop toe een snotneus bij, waardoor de temperatuur in de trommel daarboven nog eens goed opgestookt wordt.

Eigenlijk was het plan erg simpel. We zouden op zeven november voor zes maanden naar Azië vertrekken. Eerst regelen we de vaccinaties, stellen we de lijst van landen op en zoeken we alvast onze backpack uit. Dan ronden we tien dagen voor vertrek alles af op werk en regelen we de laatste spullen voor de reis. Net zoals ons huis vorige week: heerlijk overzichtelijk.

Van reizen word je wijzer (?)

Nou, les nummer één heb ik al geleerd nog voor ik op het vliegtuig zit: ik moet loslaten. Als je denkt dat je prima flexibel bent en redelijke zenuwen hebt (ik zeg niet stalen zenuwen), zeg dan eens je baan op om een half jaartje te backpacken. Want dat is allesbehalve overzichtelijk en simpel. Het is gewoon niet te plannen.

Dat je niet elk detail van zo’n lange reis vooraf kan uitwerken, dan begreep ik al. Dat we nog niet weten welke steden en regio’s we precies gaan bezoeken, vind ik helemaal goed. Dat de volgorde van de landen überhaupt nog niet helemaal vast staat, dat lukt me ook nog wel. Maar als Max een week voor vertrek komt aandraven met een nieuw land, dan gaat de bingotrommel als een knetter draaien.

Nieuw plan

Bovendien maken de moeders het loslaten niet bepaald gemakkelijker. Onverhoeds komen er allemaal van die waterige emoties los die helemaal nieuw zijn voor mij. Hoe ben ik plots weer onder moederkloeks vleugels beland? Waarom ga ik de laatste tijd zo aan de yoga? En waarom is de badkamervloer ineens het enige wat m’n hoofd koel kan houden in het midden van de nacht?

Max snurkt zich ondertussen door alles heen. Hij loopt wat te popelen, gaat praktische dingetjes uitzoeken, komt over mijn kopje aaien… En ik adem in en uit en in en uit.

Er moet dus nog wat gesleuteld worden aan dat loslaten. Daarom heb ik nu een nieuwe plan. En het plan is, dat er geen plan is. Dat lijkt me wel een goed plan om los te laten. Gewoon goed plannen. Dat loslaten.

Nog 7 nachtjes.

Als deze reis me niet leert loslaten, weet ik het ook niet meer.

 

Ben benieuwd wat jij denkt!