Het is officieel! Ik ben ingeschreven voor de Dodentocht 2019, de vijftigste editie! *vreugdedansje* Op zaterdagochtend had ik me meteen na het opstaan met mijn theetje aan de computer gezet. Dan ben ik daar ook maar vanaf, dacht ik, aangezien ik al weken zat te popelen om me in te schrijven.

Enkele uren later ontving ik een Belgisch persbericht van mijn zus: Dodentocht volledig uitverkocht in 2 uur. Pfiew, had ik even geluk dat ik die dag vroeg uit mijn bed gerold was. Vorige jaren duurde het immers enkele weken tot de twaalfduizendste deelnemer zich had ingeschreven! Ben ik even goed ontsnapt aan de scandaleuze mededeling dat mijn tocht en fundraising uitgesteld wordt tot volgend jaar. Zou wat zijn!

Maar zoals karma het betaamt, loopt niet alles op wieletjes. Ik heb spieren in mijn kont overbelast (ja, ik verzin het niet) en moest gisteren mijn eerste poging om 50 kilometer te wandelen al na 6 uur staken. Ik baalde enorm, want mijn energie zat goed! Voordat ik een tweede poging op de halve Dodentocht kan proberen, moet ik nu uitzoeken welke bilspieren aan het tegenwerken zijn.

Nu ik ingeschreven ben voor de Dodentocht ben ik enthousiaster dan ooit, maar niet zorgeloos. Er komt veel meer bij kijken dan ik had verwacht. Ik moet heel veel uitzoeken over trainingsmethode’s, voeding dat me beter laat herstellen,… En hoe kan ik iets overbelasten met wandelen? Zal de spierpijn gewoon weg gaan als ik nu een paar weken rust?

Bovendien moet ik vaak (leuke) afspraken afzeggen omdat veel weekenden opgaan in het wandelen. Meestal wandel ik op zaterdag de hele dag en moet ik het rustig houden op zondag zodat ik maandag weer fit op werk sta. En ondertussen ben ik ook een fundraising aan het voorbereiden. Extra motivatie om de Dodentocht uit te lopen, maar ook extra werk.

Het is vanaf nu dus officieel en doodserieus. De komende maanden zal ik het onderste uit de kan moeten halen.

 

Ben benieuwd wat jij denkt!