Het is officieel! Ik ben ingeschreven voor de Dodentocht 2019, de vijftigste editie! *vreugdedansje*

Op zaterdagochtend had ik me meteen na het opstaan met mijn theetje aan de computer gezet. Dan ben ik daar ook maar vanaf, dacht ik, aangezien ik al weken zat te popelen om me in te schrijven.

Enkele uren later ontving ik een Belgisch persbericht van mijn zus: Dodentocht volledig uitverkocht in 2 uur. Pfiew, had ik even geluk dat ik die dag vroeg uit mijn bed gerold was. Vorige jaren duurde het immers enkele weken tot de twaalfduizendste deelnemer zich had ingeschreven! Ben ik even goed ontsnapt aan de scandaleuze mededeling dat mijn tocht en fundraising uitgesteld wordt tot volgend jaar. Zou wat zijn!

Maar zoals karma het betaamt, loopt niet alles op wieletjes. Ik heb mijn heupen overbelast en moest gisteren mijn eerste poging om 50 kilometer te wandelen al na 6 uur staken. Je zou denken: hoe kan je nu iets overbelasten bij wándelen? Maar die vele uren marcheren vragen toch wel een niet te ontkennen inspanning. Bovendien ben ik afgelopen weken best wel fanatiek gaan steppen in de sportschool. Dat moet nu wel eventjes on hold, net zoals het wandelen.

Stiekem vind ik deze verplichte rustpauze niet zo heel erg…

But I’ll be back.

Ben benieuwd wat jij denkt!