We waren al in de Cameron Highlands toen we aan het busstation te weten kwamen dat het tweede grootste Indiaase feest in Maleisië begonnen was: Thaipusam. De indische gemeenschap gaat tijdens de volle maan in de tiende maand van de Hindu kalender helemaal los. Ze eren en bedanken gedurende drie dagen de Hindu god Murugan.

Reizen afgeraden

Als je ooit op televisie hebt gezien hoe Indische mannen blootsvoet met haken in hun rugvel zware dingen vooruit trekken over de weg, dan weet je welk feest ik bedoel. Een uur nadat ons aan de bushalte werd aangeraden om niet te reizen ‘omwille van Thaipusam‘ hadden we onze bustickets naar Ipoh geregeld. We wilden die mannen met haken voor geen geld van de wereld missen!

Eigenlijk was onze volgende halte op de planning Penang, maar dat was een volle dag reizen en we hadden al de eerste dag van het feest gemist. En in de Cameron Highlands werd het niet echt groots gevierd. Ipoh dan maar! Twee uur rijden verderop en de tweede grootste stad van Maleisië. Kon niet verkeerd zijn.

Little India

We hebben helaas maar één man met haken gezien vanuit onze bus. Ze liepen allemaal verspreid door de stad met hun aanhang, maar Ipoh is zo groot dat we ze wellicht toevallig allemaal gemist hebben.

Toch hebben we onze ogen uitgekeken. Ik heb me vooral te pletter vergaapt aan de Indiaase mode. Op de laatste avond van het feest zagen de straten van Little India zwart van het volk. Alle vrouwen waren zo, maar zó mooi in hun traditionele kleding. Ze hadden hun mooiste juwelen uit hun bewaardoosjes gehaald en droegen prachtige stoffen met felle kleuren en zilver, goud en glitters. De hele avond moest Max mijn kin dichtklappen. Ik kon mijn verbazing niet meester.

Selfie?

Maar iedereen keek ook met even grote ogen naar ons. Ipoh is geen toeristische topbestemming dus ze zien er niet elke dag een knap blank koppeltje passeren. Elke tien minuten was er wel iemand die ons aan de arm trok voor een foto. We voelden ons eventjes beroemd. Het was zelfs op den duur vermoeiend om steeds te lachen en geduldig te wachten tot ze gedaan waren met giechelen en de foto goed genoeg was.

Wij maakten uiteraard goed gebruik van de aandacht: zodra we naar de wc moesten of honger hadden, schroomden we niet om dat ‘toevallig’ te vermelden. Uiteraard waren ze dan erg blij om ons door de mierenmenigte rechtstreeks naar de juiste plek te brengen. We werden ook constant waterflesjes, grenadine limonade en zoete Indiaase dessertjes in ons handen gedrukt. Alles was gratis voor iedereen. Het was echt feest!

Spion

Ook overdag bij de tempel was er volop (veel te luide) muziek en gelach. Toen we aan de graskant alle indrukken aan het verwerken waren, kwam er plots een Indiaase man van rond de zestig naar ons toe. Hij wilde ons bedanken dat we interesse toonden in hun feest. Na een kort gesprek vroeg hij ons of we iets wilden eten. Ondertussen hebben we geleerd dat locals altijd de beste eetplekjes weten zijn, dus we gingen in op zijn voorstel.

Behalve de verzochte foto’s was het echter niet zoals we verwachtten. Hij nam ons gewoon naar het dichstbijzijnde (Chinese) restaurant. Na de bestelling begon hij vanalles te brabbelen, liet het bier rijkelijk vloeien en wilde per se alles voor ons betalen. Toen hij na een uur begon te vertellen dat hij iemand had neergeschoten en eigenlijk spion was, ben ik maar gaan doen alsof ik erg moe en ziek werd. De man zat iets te diep in zijn fantasiewereld.
Zelfs de bediende die een beetje verderop klaarstond voor actie had moeite om zijn pokerface op te houden. Toen we eventjes later weer buiten stonden waren we te verbaasd om het onder woorden te brengen.

Carnavalstoet

Maar deze verbazing was nog niets vergeleken met de stoet die op de laatste avond van Thaipusam gepland stond. Gans Little India stond in rep en roer voor de parade die er zou passeren. Een of ander beeld moest immers teruggebracht worden van de ene tempel naar de andere. Ik stond stond al niet echt te popelen toen ons werd gezegd dat de stoet pas om 3u ‘s ochtends zou langskomen (wanneer de volle maan op zijn felst was). Maar goed, zoiets zie je maar één keer in je leven en er was vanalles te zien, te doen en te eten. Genoeg reden om niet toe te geven aan de vermoeidheid.

Wel hadden we het idee om rustig te wandelen richting de ene tempel, zodat we de stoet iets eerder zouden zien passeren. Toen we het begin van de stoet al om 11u tegen kwamen, waren we verward. Nu al? Laten we wat teruggaan naar een plek meer mensen staan en daar wachten. We hadden echter niet gezien dat de stoet niet veel sneller dan een huisjesslak vooruit slijmde, waardoor de parade twintig minuten wandelen verderop pas om 1u passeerde. En het toppunt was: het begin van de stoet was de stoet. Er was maar één kar!

Terwijl wij een een ganse carnavalstoet verwachten en mannen met haken in hun rug, stonden alle Indianen langs de weg tot juichen voor één enkele vrachtwagen met het beeld van weet-ik-veel-welk-wie in neonlichtjes. Toen we zagen dat alle mensen ook achteraan aansloten aan de ‘stoet’ begrepen we waarom iedereen zei dat het ‘very long’ zou zijn…

Een half uur later lagen we in bed. Thaipusam was in één woord verbazingwekkend.