Het was me een maandje! Een sportfysiotherapeut heeft met zijn ellebogen in mijn billen zitten poken, de podoloog maakte een griezelig filmpje dat toont hoe mijn enkels knikken bij elke stap en in plaats van wandelen, ben ik nu aan de pilates…

Deze uitdaging om de Dodentocht uit te lopen is allesbehalve wat ik had verwacht. Toen ik eraan begon, wilde ik het doen om mensen in nood te helpen (zie Malvina voor Manila) en om weer dat zelfde episch gevoel te krijgen dat ik een dik jaar geleden op de top van de Himalaya had.

Nepal was vooral een mentale uitdaging, ik moest toen diep graven om op die hoogste top te geraken. En met de Dodentocht zou dat weer zo zijn. Dacht ik. Maar niets is minder waar. Karakter zal me niet over de streep krijgen op 9 augustus. Misschien zal het wel rol spelen, maar wat vooral telt is dat ik genoeg koolhydraten opneem tijdens het wandelen, dat mijn buik- en rugpieren voldoende getraind zijn om me 100 kilometer rechtop te houden en dat ik de perfecte snelheid heb gevonden om de finish te halen vóór de vermoeidheid me neerhaalt.

De dodentocht is mijn grootste fysieke uitdaging tot nu toe. Dat ik pas een jaar of 3 geleden mijn allereerste sportschoen heb gekocht, helpt niet echt. Ik heb dus hulp ingeschakeld!

Bij de podoloog leerde ik dat ik mijn voeten niet goed op de grond zet en er daarom vanalles in mijn enkels en heupen gecompenseerd moet worden. De nieuwe steunzolen moeten dat verkomen. Ze lopen ook verdomd lekker. Nu is het een kwestie van ‘durven mijn voeten op de grond zetten en de steunzolen hun werk laten doen’ volgens de podoloog.

 

De sportfysio die zo gezellig pijnlijk in mijn bilspieren heeft zitten poken, wist me te vertellen dat mijn gluteus medius overbelast was (google ‘t). Pilates moeten me daarbij helpen. En veel spierversterkers. Veel cruches, sit-ups en andere oefeningen die me bloedchagrijnig maken. Ik heb die work-outs nooit leuk gevonden en dat zal ook nooit zo zijn. Ik heb het niet zo voor ‘feel the burn’ sporten. Vandaar mijn logische keuze voor yoga en wandelen… Maar de Dodentocht is niet zomaar wandelen, nee nee…

Nu ben ik zo een type geworden dat geen alchol drinkt, dat een fysiotherapeut onder de arm heeft genomen met een revalitatieplan, elke dag oefeningen doet voor dat éne spiertje dat dwars zit en alleen nog maar denkt aan koolhydraten en eiwitten. Een sportertype dus…

Eerlijk? Recreatief wandelen is veel leuker. Maar dat hadden we ook in Nepal ontdekt: bergbeklimmen is eigenlijk niet plezant. Maar het uitzicht van de top… Het gevoel als je het doel hebt bereikt… Dat wil ik weer meemaken. En ik wil dat de jongeren van het Talent Development Center in Manila dat ook meemaken. Als ze alleen maar een káns zouden hebben om van zichzelf iets te maken, om hun eigen top te bereiken.

Volgende week vertel ik meer over Janet die me in de BASECO slums van Manila heeft rondgeleid. Nooit eerder zoveel wanhoop én moed in één mens gezien.

Ondertussen laat ik zo weinig mogelijk over aan het lot voor 9 augustus. Ik ga gewoon door. Met crunches en kilometers…

Ben benieuwd wat jij denkt!