Onze eerste dag in Laos was er eentje om nooit meer te vergeten! Eigenlijk is het al de derde dag, want de eerste twee dagen hebben we als sardientjes tussen vele andere reizigers op een sjofele boot doorgebracht om van de grens naar de oude hoofdstad van het land, Luang Prabang, te geraken.

Op goed geluk

Vanmorgen werden we tegen 8u wakker. Heerlijk geslapen en fit om de dag te beginnen. Het plan was om wat rond te slenteren in het oude stadsgedeelte. Maar eerst wilden we een nieuwe hostel uitzoeken, want een privé kamer met eigen toilet en douche is toch een stuk aangenamer dan de dorm waar we vannacht in sliepen. Om meerdere redenen. Dit keer zouden we het anders aanpakken en op advies van een doorgewinterde reiziger (die ook op onze boot zat) zouden we op goed geluk bij guesthouses aankloppen die ons degelijk leken.

De grauwe regen nodigde ons niet bepaald uit om naar buiten te gaan, maar onze rommelende magen verplichtten ons. Na een klein half uurtje hadden we bij het vierde guesthouse prijs: nette kamer voor 12 euro per nacht. Duurder dan in Thailand maar stukken goedkoper dan de drie eerder gepasseerde hotels en de opties die het internet ons aanbood (30 dollar per nacht!!). Les van vandaag: vertrouwen op het lot en niet meer online boeken. We hadden dit niet in onze eerst week gedurfd!

Noodle soep

Nadat we onze backpacks in de hoek hadden gegooid en een dansje op het netjes opgemaakte bed hadden gedaan, gingen we beneden een koffietje en theetje drinken (onbeperkt inbegrepen in die 12 euro huj!). Terwijl we aan het praten waren met de guesthouse beheerders (zij vertelden ons dat booking.com erg veel commissie eist en daarom online hostels veel duurder zijn) kwam het trio Maleisiërs, die we ook op de boot hadden leren kennen, langsschuifelen op zoek naar een plek om te slapen. Vijf minuten later hadden ze ook een kamer geregeld in het guesthouse en vergezelden ze ons op het terras. Ondertussen was er ook al een Italiaan bij gekomen die de Maleisiërs kenden. Na wat foto’s-om-elkaar-niet-te-vergeten begon de honger echt te knagen en zetten we onze zoektocht in naar ontbijt.

Hadden we geweten dat het dan nog een dik uur zou duren eer we een noodle soep voor onze neus geschoven zouden krijgen, was ik wellicht in brand geschoten. Maar honger in de ochtend is een gewente aan het worden en met veel geduld gingen we op pad. Op het einde van de straat, ja je raadt het al, kwamen we twee Spanjaarden tegen. Ook leren kennen op de boot. Ook op zoek naar een hostel. Met (te) veel woorden hebben we ze ook in de richting van ons hostel uit gestuurd en afgesproken om vanavond een feestje te bouwen in een night club.

Smalle steegjes

Allemaal heel leuk (oprecht) maar ik begon loempia’s te zien in plaats van bomen dus we moesten echt verder. Helaas was dat zonder een stel Laotioaanse Amerikanen gerekend die zonder aanleiding in het midden vam de straat met ons op de foto wilden. Begonnen ze te vertellen dat ze in Texas wonen en nu op bezoek waren bij familie die hun Luang Prabang lieten zien. En of we hun niet wilden vergezellen om een tempel in een grot te bezoeken half uurtje rijden van Luang Prabang? Ze hadden toch plaats over in hun pick-up. Aangezien het de dag van het durven was, zeiden we (een beetje twijfelend) ja! Op stap met een stel Amerikanen en twee lokale gidsen, dat zou wel eens interessant kunnen worden. Maar eerst moesten we echt ontbijten. Ze wezen ons een plekje waar we lekkere noodle soep konden eten en stonden erop dat ze ons daar zouden oppikken. Telefoonnummers uitwisselen had geen zin, want we hadden geen belgeld meer.

De noodle soep was inderdaad heerlijk, maar de Amerikanen zijn nooit komen opdagen. Omdat we niet konden blijven wachten, zijn we dan maar naar het oorspronkelijke plan teruggekeerd en begonnen we de oude stad te verkennen.f Toen we aan het slenteren waren in smalle steegjes op weg naar het hoogste punt van Luang Prabang, kruiste een nubis (monnik in opleiding) ons pad. Lark heette hij. Negentien jaar en vol dromen. We begonnen te praten en zijn er uiteindelijk bij gaan zitten op het view point. Ik zal het beeld nooit vergeten: een jonge monnik in de typische oranje kleren die zonder terughoudendheid met ons kletste en een prachtig uitzicht over de stad als decor. We hebben enorm veel bijgeleerd en ja, hij zit ook op facebook!

Opwarming

Nadat we afscheid hadden genomen en Max en ik onze ongeloof hadden uitwisseld over wat net was gebeurd, struikelden we per ongeluk een westers restaurantje binnen en genoten we van een (toch wel heerlijke) pizza. Verder nog wat door de stad gestruind, mooie dingen gezien en een tempeltje meegepikt.

Tegen vijven kwamen we – het begint saai te worden – een groepje Nederlanders van de boot tegen. Na wat bijpraten sleurden ze ons mee naar een supermarktje waar wisky voor twee euro werd verkocht. Toen ging het rode lampje in mijn hoofd al draaien, maar de fantastische dag had ons een beetje baldadig gemaakt. We sloegen ook onze voorraad in en zouden na het avondeten weer afspreken voor de ‘opwarming’ alvorens we met zijn allen naar die night club gingen waar we het met de Spanjaarden over hadden gehad.

Aan de Mekong

Na een rustmomentje in ons guesthouse (postkaartjes schrijven, uitzoeken hoe de douche werkt, zeuren dat ik helemaal geen feestkleren bij me heb, …) vertrokken we met veel goesting naar het afspreekpunt. Onderweg ernaar toe hoorden we plots ‘Max – dat meen je niet!’ aan de overkant van de straat. Daar stonden twee Nederlanders die we in Thailand hadden leren kennen. Honderd keer hebben we al afscheid genomen van die gasten en elke keer opnieuw lopen we hen weer tegen het lijf. Weer een momentje van ongeloof. Hebben we hen dan ook maar meegesleurd naar dat ene supermarktje en arriveerden we enige tijd later met een extra grote groep en extra veel wisky op een plekje aan de Mekong om u tegen te zeggen.

Daar zaten we dan met zeven Nederlanders aan de oever van de rivier met goedkope wisky in onze handen te genieten van het prachtige uitzicht. Hoe leger de flessen, hoe meer decibels en hoe minder vertrouwen ik had dat we allemaal heelhuids terug aan de overkant van de rivier zouden geraken over dat smalle bamboe bruggetje. Maar omdat een andere meid écht nog die mooie broek op de night market wilde, zijn we gelukkig op tijd terug gegaan.

Rechte lijn

Nu ik er aan terugdenk – hier met mijn theetje en koppijn de ochtend erna – hoop ik van harte dat we niet een al te grote scène hebben gemaakt op die night market. De wiskey sloeg immers pas veel later toe dan we gewend zijn. Dus we liepen daar met zijn zevenen te zigzaggen en te lullen tussen de locals en hun verkoopswaar.

Maar op een of andere manier zijn Max en ik op alle vlak op elkaar ingespeeld: hij was nog een beetje ‘bij zinnen’ toen ik al compleet naar de getver was. Nadat hij een fles water in mijn pollen had geduwd en ik gretig begon te hydrateren, sloeg de alcohol bij Max toe en was ik net helder genoeg geworden om hem in de gaten houden. Zo zijn we geen telefoons kwijtgeraakt en haalden in een toch ietwat rechte lijn het einde van de straat.

De night club hebben we nooit gezien. Tegen de tijd dat we de taxi’s hadden bereikt, waren we nog maar met zijn drieën. Met ons dronken botten waren we elkaar verloren. Dan maar naar ons bedje. Zelfs met een ganse fles wiskey in zijn systeem werkt de ingebouwde GPS van Max nog zonder haperen en bracht hij ons zonder ommetoeren thuis. Wat daar is gebeurd, daar wil ik het niet over hebben.

Na vijf weken reizen hebben we begrepen dat het niet de tempels en bezienswaardigheden zijn die onze reis maken. Niet de soeveniers en ook niet de alcohol. Want dat is niet wat ik heb onthouden van gisteren. Het zijn de ontmoetingen, de mensen die we tegenkomen, die ik nooit ga vergeten.

Joska, Isabella, Maya, Erin en Matt, Lesley en Alexander, Kristel, Naomi, Daniël en Attila, Kido en Jill, Ivo en Niek, Faraz, Stefan en Linde, Bas en Nikki, ….

Voetnoot – Foto’s van deze dag zijn er niet. Enkel hartverwarmende herinneringen.

3 Comments

  1. Nicolien en Koos Antwoord

    Vervolg door Koos`;
    Mooi verhaal, zie het helemaal voor me…..
    En Malvina en Max,
    hierbij verklaar ik jullie inmiddels toerist af zijn en reiziger zijn geworden!
    Geweldig ………!

    • malvinagabriella Antwoord

      Yes, als jullie het zeggen, dan geloven we het! 😀 Dankjewellll xx

  2. Hallo we wensen jullie nog een fijne vakantie toe van Christiaan en Monique 😀grtjs

Ben benieuwd wat jij denkt!