Het is gebeurd. Ons ticket terug naar Nederland is geboekt. Op 11 mei landen we op Schiphol en begint (na de voorbereiding en het reizen zelf) deel 3 van dit avontuur: de anti-shock.

We hebben lang getwijfeld of we na Nepal nog een weekje extra zouden nemen in Zuid-Thailand of Turkije (kwestie van een geleidelijke overgang te creëren) maar dat is uitstel van executie. Op een dag moeten we toch terug. En stiekem kijken we er ook wel naar uit. Sommige dagen (ik geef het toe) ben ik een beetje reismoe. Het is en blijft hard werken. Dan ga ik me ergeren aan kleine vervelende dingetjes die in de Lage Landen geen punt zijn. Dan mis ik de simpele dingen des levens:

Lekker douchen in de ochtend met een goede straal water op de perfecte temperatuur. Op zich lukt dat hier meestal wel, maar dan ben je eerst een een half uur aan het uitdokteren hoe je water uit de kraan krijgt. Liefst niet ijskoud of kokend heet. Soms eindig je alsnog met een emmerwasje omdat het enige warm water uit een kraantje  30cm bovende grond komt. Of nog erger: je doucht dan toch maar koud en krijgt achteraf van je vriend te horen dat je de schakelaar van de boiler uit stond… Je moet hier dus je hersenen inschakelen om te douchen. Niet mijn ding. Zeker niet in de ochtend. Ik zou er trouwens ook veel geld voor geven om weer eens een Europees gedesignede badkamer te gebruiken waar de wc niet onder de douche staat.

Niet constant waakzaam moeten zijn dat je niet bestolen of belazerd wordt. Het gaat goed tot nu toe. We letten op elkaars gerief en zijn goed ingespeeld op elkaar, maar toch gaat de alarmbel in mijn hoofd constant af. Zijn we niets vergeten na het verlaten van de hotelkamer? Is mijn portefeuille dicht? Waar heb ik dat wisselgeld ook alweer gestoken? Heeft Max zijn zonnebril weer meegenomen die hij net op de toonbank had gelegd? Geloof me, je word er moe van na een tijdje.

Bovendien moeten we bij elke aankoop afwegen of de prijs wel goed is. Word ik nu afgezet of is dit de normale prijs? Doe ik nu echt een koopje of is het normaal nog goedkoper?  Ik verlang tot ik weer mijn inkopen kan doen zonder te zoeken, af te dingen en te twijfelen. Gewoon naar het juiste rek, in de mand, naar de kassa en afrekenen. Gewoon vredig inkopen.

Eten en drinken waar ik zin in heb, zoals een spaghetti bolognaise of een warme chocolademelk. Dit is een van de lastige dingen op reis! Beeld je maar eens in dat je een half jaar je favoriete gerecht niet mag eten. Je krijgt alleen maar flauwe probeersels.  De spaghetti bolognaise in Azië is bijvoorbeeld gewoon spaghetti met grote brokken groenten. Geen saus. Geen kruiden. Niets. Ik kreeg in Thailand zelfs eens tomatenbrokken in cr`eme voorgeschoteld toen ik ‘tomatencrémesoep’ had besteld. Is de mixer kapot ofzo? Geloof me, het is erg teleurstellend en frustrerend als je zoiets voor je neus krijgt na een half uur watertanden bij het idee van een heerlijk tomatensoepje. En dit zes maanden lang…

Routine. Ik weet niet welke dag van de week het is. Enkel de maand, daar ben ik zeker van. Elke dag staan we op een ander moment op. Soms moeten we de bus vroeg nemen, soms maakt de zon ons wakker omdat we geen gordijnen hebben, soms slapen we heerlijk lang uit. Geen enkele dag is hetzelfde. Elke dag doen we iets anders en zijn we ergens anders. Zéro herkenning. Als we toch ergens langer blijven, gaan we vaak terug naar hetzelfde restaurantje. Gewoon om eventjes het comfort en gevoel van ‘dit komt bekend voor’ te voelen.

Een brief of pakketje versturen in vijf minuten. Geen avontuur van drie uur, twee tuktuks, acht gesprekken en vijf telefoontjes. Ik herinner me nog dat ik het op een dag in 2017 enórm vervelend vond dat ik terug naar huis moest (30m wandelen en twee trappen op) omdat ik mijn ID-kaart niet bij had in het postpunt bij de appie om de hoek. Wat een tijdverspilling. Ik had betere dingen te doen, verdorie!

Een glaasje wijn op de bank na het avondeten. Mijn god, wat mis ik dat! Of natafelen! In Azië is het niet gebruikelijk dat je na het eten nog even blijft zitten om je drankje op te drinken of nog wat te praten. De rekening wordt al op tafel gelegd nog voor de laatste hap in je mond zit. Heel handig als je gewoon snel een hapje wil eten. Maar soms wil ik gewoon even rustig genieten van mijn eten!

Propere nagels! Meerdere keren per dag ben ik bezig met het vuil vanonder mijn nagels te halen, mijn hielen schoon te schrobben en mijn teennagels aanzienlijk te houden. Omdat we hier meestal met onze handen eten, zit er constant gele curry onder mijn vingernagels. Als het geen curry is dan wel ander zwart vuil. Tegenwoordig heb ik een tandenstoker in mijn portefeuille waarmee ik op lege momenten naarstig mee aan de slag ga.

Mijn voeten, dat is iets anders. Als ik sandalen of slippers aan durf, dan ben ik ‘s avonds twintig minuten bezig om alles weer een beetje aanzienlijk te maken. Vooral die hielen. Die moet ik lange tijd schuren met zeep en toewijding zodat ze weer huidskleurig zouden worden…

Een namiddagje kletsen met vriendinnen met thee en Vlaamse koekjes binnen handbereik. Veel geld, héél veel geld zou ik neertellen voor een namiddagje gezelligheid met vriendinnen in Gent, Leiden of Amsterdam en ‘s avonds weer naast Max in bed in Azië. Wat mis ik al die meiden. Het geroddel. Het vertrouwde. De knuffels… De heimwee was al begonnen na een maandje en is sindsdien weinig afgezwakt. Soms is het zo erg dat ik niet kan reageren op hun berichtjes omdat ik geen gesprek aankan zonder hartzeer. Andere dagen blijft het op de achtergrond. Het gemis is als een klok met een vervelend getik. Je leert ermee leven, maar je word er gek van als je er teveel over nadenkt.

Rust en stilte op straat. Mensen, neem het van me aan, de straten in België en Nederland zijn hemels om te vertoeven. Zelfs tijdens de spits. Er zijn voetpaden, zebrapaden en verkeersregels. En elk beetje ongeduld achter het stuur tijdens spits of opstoppingen wordt niet metee vertaald in claxonsymfonieën. Hier in Azië, en vooral in India, wordt de claxon gebruikt voor alles. Soms wordt er geclaxonneerd in een lege straat. Zomaar. In een normaal drukke straat hier in India is er geen twee seconden rust. En er bestaan hier zelfs claxon van liedjes. Vraag me ernaaar als we terug zijn, ik doe het met plezier na!

Voetpaden staan altijd vol met tafels of stoelen van een restaurant, uitstalwaren van winkels, eetstandjes, wasrekken, afval,… En als het voetpad niet bezet is, dan liggen alle stenen schots en scheeft dat je alsnog op de weg moet lopen als je je benen niet wil breken.  We maken ons oprecht zorgen dat we onszelf een ongeluk zullen aan doen in onze eerste weken in Nederland, omdat we zo gewoon zijn om over straat te lopen zonder op te letten en niet meer reageren op claxons.

Die goeie oude Nederlandse zon die niet alles in vuur en vlam zet zodra ze boven de horizon komt. Ik neem de lagere temperaturen en wolken er graag bij.

Een avondje uit met make-up op in leuke kleren! Lees: kleren die samen passen en niet gekocht waren uit praktische noodzaak. Ik wil lange rokken aan zonder de halve woestijn mee naar binnen te nemen. Ik wil weer crop tops aan en lippenstift. Ik wil weer elke dag dag van de week een andere outfit aan. Ik wil weer mascara opdoen. Ik wil weer een ander paar schoenen aan dan steeds weer diezelfde lompe Meindles (de beste wandelschoenen ooit trouwens). Toen ik laatst een nieuw paar sandalen kocht om mijn oude slippers te vervangen (die hadden na drie maanden hun beste tijd gehad) liep ik dagenlang op wolkjes. Ik heb nieuwe sandalen!! Ik heb iets nieuws aan!!

Tot daar mijn klaagzang. Maar geloof het of niet, maar er is nog steeds geen enkele plek op de wereld waar ik anders zou willen zijn dan hier in het chaotische India.

Ben benieuwd wat jij denkt!