Ik had zenuwen! Gisterenochtend, toen ik me klaarmaakte voor mijn eerste tocht van 30 kilometer, merkte ik op dat ik eigenlijk een beetje zenuwachtig was. De voorbije weken heb ik van de daken geschreeuwd dat ik de 100 kilometer van de Dodentocht ga wandelen, maar eigenlijk is 30 kilometer op dit moment al een grote uitdaging.

De spanning kwam wellicht deels door mijn laatste training van 20 kilometer die niet goed was gegaan. Die dag is Max me na 14 kilometer te midden de polders van Zoeterwoude komen ophalen. Ik had het koud, ik was gefrustreerd en alles deed zeer. Het was duidelijk: de tijd was voorbij dat ik de avond vóór mijn trainingen nog de bloemetjes kan buiten zetten en de polders zijn niet meer het goede decor om te wandelen. Alleen nog asfaltwegen vanaf nu, of het nu leuk is of niet.

Toen ik gewapend met tape rond mijn tenen, een 2l camelpack op mijn rug en energierepen in mijn zakken aan de tocht rond Wassenaar begon, kon ik heel moeilijk inschatten of het me zou lukken. Ik had immers nog nooit in mijn leven meer dan 20 kilometer gewandeld… Maar ik was voorbereid: ik had de hele week geen alcohol gedronken, had vooraf een fijne route over asfvaltwegen uitgezocht en was goed uitgeslapen. Ik was op mijn fitst! Ruim 6 uur later stak ik de sleutel weer in het slot. Alsof ik even de stad in was geweest. 

Het vonnis vandaag na 30 kilometer wandelen en een klokje rond slapen: een blister op de enige teen die ik niet had ingetaped en sweet pain in mijn onderrug, bovenbenen en kuiten. Prima!

Gisteren daarentegen was de pijn allesbehalve sweet. Tijdes het lopen ging het goed, soms eens een tegenpruttelend gewricht, maar dat was niets vergeleken met de ellende die volgde nadat ik thuis kwam en ging zitten. Ik weet niet wát er gebeurde in mijn benen, maar mijn spieren maakten er één groot feestje van. Hoe ik ook ging zitten of liggen, het bleef branden en steken. Ook een warm voetbadje baatte weinig. Ik heb zelfs gegoogled of ik pijnstillers mocht nemen tegen spierpijn na langeduursport! Het antwoord was nee…

Vandaag valt het allemaal mee en wentel ik me in mijn kleine overwinning. Toch best wel moe. Gelukkig is mijn trainingsschema vergevingsgezind en heb ik nu weer een drie weken om te rusten en te focussen op krachttraining.

1 Comment

  1. Pingback: En opnieuw – Malvina Gabriella

Ben benieuwd wat jij denkt!