Zo, nu kunnen we ook zeggen dat we in een grot in de junlge geslapen hebben. Wat ik me het meeste zal herinneren is hoezeer ik verlangde naar de hardste matras in het luizigste hotel waar we ooit geslapen hebben. Het is is erg cool, ja, slapen in een grot, maar geloof me, je doet het vooral om achteraf een vet verhaal te hebben. Het is immers een hele uitdaging om vredig te slapen in het pikkedonker onder de kakkende vleermuizen en bloedzuigers aan je voeten. Op een rotsgrond dat afhelt…

Canopy

Het hielp wel dat we al acht kilometer in onze benen hadden. En de gids had een erg lekker avondmaal voorzien. Er is niets wat ik niet aankan met een verzadigende maaltijd in mijn buikje. De volgende ochtend waren we eigenlijk (tegen alle verwachtingen in) best wel ‘uitgeslapen’ en begonnen we redelijk fit aan de volgende acht kilometer van onze tweedaagse. ‘Cause we’re cool. Of dat zei de gids toch om de haverklap!

De tweedaagse in Taman Negara National Park begonnen we met een boottochtje over de Tembeling en een wandeling over de canopy. ‘Canopy’ is eigenlijk een Engelse term voor de bovenste laag van de bomen in een woud. Dus hebben ze de 200 meter lange hangbrug door de kruinen van de bomen ook de canopy genoemd. Nochtans krijg ik geen zweethandjes van grote hoogtes, maar zo’n wiebelbrug tientallen meter boven de grond was toch ook op de rand van mijn comfort zone. Geen dieren gezien, wel leuke momenten gehad!

Zeldzaam

Daarna terug de boot op die ons naar het startpunt van de trekking bracht. We hadden er helemaal zin in! Zeker omdat het onze eerste trekking met onze grote backpacks was. Die zat vol met eten en slaapgerief, maar het was vooral het vijf liter water dat het meeste woog. Extra motivatie om veel te drinken! En het was nodig, want we hebben gezweet.

We hebben geen grote dieren gezien, maar wel hun sporen! Het lijkt niet indrukwekkend, maar als het halve jungle om je heen platgewalst is door een kudde olifanten en je voeten maatje 20 lijken in de modderafdrukken van hun poten, dan heb je wel een woow-momentje. We hebben zelfs verse afdrukken van tijgers en leopard cats gezien! Een paar uur eerder had een zeldzame Maleisische tijger dus op dezelfde plek als wij gestaan! ‘Cause we’re cool.

Verloren

De jungle zelf was ook fantastisch. We hebben onder lianen gekropen waar mijn armen nauwelijks omheen konden. We hebben sandelwood en kaneel vers van de boom gesnoven. We weten nu ook precies welke boom gif produceert in de schors. Je kan er gemakkelijk een mens mee doden… !

En we hebben een paar overlevingstips gekregen, mochten we ooit verloren geraken in de jungle. Een Maleisisch meisje was vorig jaar achtergeraakt op haar groep en werd pas 17 dagen later teruggevonden. Levend en (redelijk) wel. Het kan dus!

Het verhaal motiveerde me wel om niet te ver achter te blijven. Halverwege de tocht begon ik mijn benen en heupen te voelen. Dat extra gewicht op de rug maakt een groot verschil, merkten we snel! Ik was een beetje angstig om ergens over te struikelen, want met zo’n dikke rugzak val je extra hard. Ook een enkel verzwikken wil je echt niet meemaken op zo’n afgelegen plek. Wanneer de vermoeidheid na zes uur toesloeg, was het dus extra hard inzettten om te blijven concentreren waar ik mijn voeten zette.

Bloedzuigers

Bij aankomst in onze viersterren-grot werd het vuur aangestoken en konden we ons wassen in het kabbelbeekje vlakbij. Een jongen uit ons gezelschap ging meteen in het ijskoude water liggen chillen. Ik huiverde al toen het water tot mijn enkels kwam.

Na een kattenwasje mochten we bloedzuigers van elkaars enkels trekken. Eigenlijk was dat al de hele dag het geval. Bij elke pauze vond iemand wel een uitzuiger op zijn sokken of schoenen. Pas toen we onze schoenen uittrokken, zagen we de ware omvang van de schade. Max had gewonnen met vijf bloedzuigers. Hij bloedde als een rund toen we ze met muggenspray er af haalden!

Sinaasappels en bananenbrood

De duisternis was ondertussen gevallen en de vleermuizen uitgevlogen. Het vuur brandde al goed, maar dat was niet voor het eten. Het was om de dieren in de jungle te laten weten dat wij er waren. En dat ze niet te dicht moesten komen. We hebben ons te pletter gegeten aan de zoutcrackers, kipcurry, rijst, groentenbouillon, sinaasappels, bananenbrood en thee. Heerlijk! En dat allemaal met één simpel gasvuurtje bereid.

Tegen tienen was iedereen moe en voldaan. Het heeft me even geduurd tot ik in slaap viel (het lag HARD, jonge!) maar dat ging uiteindelijk wel goed. Nu en dan wakker geworden, maar steeds weer in slaap gesukkeld.

In het midden van de grot stonden drie kaarsjes, zodat het niet helemaal donker was en het hoekje om konden om een plasje te doen. Toevallig lag ik om 5u wakker en zag ik het laatste kaarslicht verdwijnen. Dan hoor je pas echt allemaal rare geluiden. De grot vervormde ook elk geluid, waardoor het gesnurk van iemand soms leek op een stormloop van een kudde olifanten. Gelukkig had ik al een en ander meegemaakt in Panama en kon ik weer inslapen tot de zon opkwam.

Wáárom?

De volgende ochtend ontbeten we weer lekker uitgebreid en vertrokken we een beetje later dan gepland (’cause we’re cool). We waren allemaal best stijf, maar dat hadden we er na een uur al uit gelopen. De tweede dag zat weer vol evenwichtsoefeningen, modderpaden en indrukwekkende sporen. We zagen zelfs een slang een vleermuis vangen en verorberen!

Op het einde van de tocht moest ik toch vragen aan de groep om me voor te laten, want ik liep op den duur steeds achter. Het is in de jungle echt belangrijk om goed op te letten waar je je voeten zetten als je niet op je bakkes wil vallen en dat lukt niet als je steeds vermoeid en gefrustreerd aan het inhalen bent. Het laatste uur (op mijn tempo en met hernieuwde energie) was weer fantastisch.

Na aankomst nog een we-did-it-foto en dan de boot in naar ons heerlijk zachtje bedje. Het was zo’n avontuur waarvan je tijdens het gebeuren denkt ‘Wáárom doe ik dit?’ en achteraf terugblikt met de gedachte ‘Jezus, dat was vet!’

‘Cause we’re cool!

2 Comments

    • malvinagabriella Antwoord

      Dank je, mam! Het duurde eventjes, maar de foto’s staan er bij nu! Gelukkig hebben ze hier wel sterke wi-fi in de vlieghaven 😉

Ben benieuwd wat jij denkt!