Soms helpt een nieuw perspectief om onze mening over bepaalde dingen te herzien. Dat is ook het geval met mijn ideeën over Cambodja. Nu we in de totaal andere wereld van Maleisië beland zijn, ben ik gaan bezinnen over onze 25 dagen in Cambodja.

Parels

Je kon er wellicht niet omheen, ik had moeite om positief te blijven over Cambodja. Zowel in mijn blog als tegenover de reizigers die ons pad hier kruisten. Telkens als het onderwerp werd aangesneden, betrapte ik mezelf op negativiteit alom. Het was alsof alleen de armoede en vuile steden waren blijven hangen in mijn herinneringen. Bovendien baalde ik dat we enkel steden en kust hadden gezien, maar weinig binnenlandse natuur.

Maar Cambodja verdient beter dan alleen afkrakerij. Het ligt aan mij dat we geen nationale parken hebben bezocht en het ligt aan mijn teer zielig hartje dat ik de armoede niet kon plaatsen. Het ligt niet aan het land en de verborgen Cambodjaanse parels. Daarom wil ik graag enkele mooie momenten delen, die we toch rijkelijk hebben beleefd in het land (in plaats van de traditionele landenanalyse).

Cirque du Soleil

We waren pas aangekomen in het land of we mochten ons al vergapen aan de prachtige tempels van Angkor Wat. Met de groep Nederlanders die we in Zuid-Laos hadden leren kennen, hebben we een memorabele tijd gehad in Siem Reap! Bovendien was mijn eerste blog over Cambodja een en al enthousiasme want ons Nieuwjaarswelkom was een knaller.

Een andere prachtige avond in Cambodja was bijvoorbeeld toen we een voorstelling van de circusschool in Battambang gingen bezoeken. De studenten van de school geven twee keer per week een vernieuwde demonstratie van hun kunnen.

Het waren niet alleen de standaard kunstjes zoals op elkaar schouders staan en fietsen op een eenwieler. Ze bouwden ook een metershoge toren met stoelen waar iemand dan acrobatie op ging doen. Een van de meisjes deed prachtige luchtacrobatiek in een hoepel. De jongens ballanceerden op ladders en kokers. En ze stonden drie hoog(!) op elkaars schouder. Bovendien was de hele voorstelling doorspekt met humor waardoor we de twee uur lang zaten te joelen en lachen.

Een mooie verrassing was het traditionele Cambodjaande dans optreden. Het dansen léék makkelijk, maar naar het einde toe begonnen de handen en benen van de meiden te trillen van inspanning en controle. Bovendien waren ze oogverblindend in hun mooie traditionele kleren.

Tijd voor ‘hartverwarming’

Extra leuk vond ik dat het entreegeld van onze tickets naar de opleiding van de studenten ging, waardoor de school gratis was voor alle studenten. De beste studenten worden daarna professioneel artiest in het circusgezelschap van  Phare, the Cambodian Circus in Siem Reap (het Cambodjaanse Cirque du Soleil).

Zoe zie je maar. Het was niet alleen kommer en kwel in Battambang. En dan vergeet ik bijna de kookles!

De avond in het circus was helemaal af door onze toevallige hereniging met een Duits koppel die we in Muang Ngoi, Laos, hadden leren kennen. En op de koop toe kwamen we hen twee weken later nog eens tegen in Otres beach bij Sihanoukville. Het zou niet lukken als je het zou plannen!

Onze laatste week in Cambodja was ook hartverwarmend. Na onze verwennering op Nomadsland, namen we de boot naar een ander eiland, Koh Rong Samloen. Ik zeg boot, maar eigenlijk waren het drie boottochten. De volgende nog spectaculairder dan de vorige. Ik kon tegen dan nog steeds niet geloven hoe blauw het water er was.

Genieten

Terwijl Max uren onder water verdween met zijn duikinstructeur, had ik hemels veel tijd om mijn ding te doen: yoga, schrijven en lezen met mijn voeten in het zand en een lime juice in de hand. Sinds we op 7 november vertrokken zijn, heb ik al zeven boeken verslonden. Op de eilanden had ik ook even de tijd om contact op te nemen met het thuisfront. Het gemis wordt er niet minder van, maar de imaginaire knuffels deden wonderen!

Een wonder was ook Clearwater Bay, een stuk strand op Koh Rong Samloem dat je enkel kon bereiken door een half uurse wandeling door het woud. Het scheelde niet veel of ik had me dan en daar tot strandmens omgedoopt. Zo prachtig was het. Na een paar uur begon ik me wel weer te vervelen en begonnen we aan onze terugtocht. Nog steeds een jungle-meisje dus.

Tijdens onze laatste dagen in Cambodja hebben we enkele heerlijke gerechten gegeten. Meestal konden we in Cambodja maar om de x aantal dagen met grote ogen van ons eten genieten. Otres beach mag dan wel een grauw aftands strand zijn bij een nog lelijkere stad in Chinese stellingen (Sinahoukville), ze konden er wel koken! Voor een Vlaamse bourgondiër is dat écht ontspannen.

Maar ook het zeven-gangen diner in Siem Reap voor ons éénjarig samenzijn was onvergetelijk! Nog zo’n mooie herinnering!

Wilskracht

Terwijl ik nu terugblik, besef ik ook dat er niet enkel wanhoop en miserie te lezen stond in de ogen van de Cambodjanen. Je zag hard werkende mensen die ‘s morgens vroeg al hun karretje over de straat duwden. Ze klaagden niet en bleven niet bij de pakken zitten. Nee, ondanks hun lastige situatie gingen ze elke dag vol moed aan de slag om het te maken.

Inventiviteit werd daarbij niet geschuwd. Bijvoorbeeld gebruiken de jonge tuktuk-chauffeurs in Battambang tripadvisor om hun zichtbaarheid op de markt te vergroten. Alles werd erbij gehaald om hun leven beter te maken. De Cambodjanen zijn helemaal geen zielige mensen, slachtoffer van hun geschiedenis. Nee, het zijn een prachtig voorbeeld van wilskracht en doorzetting.

Dat zijn de woorden waarmee ik mijn Cambodjaans avontuur wil afsluiten. Ik ga er wellicht niet terug, maar Cambodja verdient niets minder dan te worden herinnerd als een sterk en interessant land vol met mooie mensen.

Ben benieuwd wat jij denkt!