Ik moet het toegeven: ik had een beetje moeite om mijn draai te vinden in Laos. Luang Prabang was prima, ons ontspanningsweekje in Muang Ngoy was (eerlijk) fantastisch, maar in Vang Vieng had ik de zoveelste déjà vu en de stad Vientiane leefde wel, maar bracht ook weinig nieuws… Ik had het gevoel dat ik het allemaal al had gezien toen ik bovenop de Patuxai stond (een replica in oosterste stijl van de Arc de Triomphe in Parijs). Hoeveel tempels en monumenten kan een mens zien in anderhalve maand? Ik werd niet meer geïnspireerd…

Communisme

Waar ik wel helemaal opleefde, was het COPE museum in Vientiane. Wist je dat Laos het meest gebombardeerde land ter wereld is? Terwijl het eigenlijk nooit in (grote) oorlog is geweest? In het museum kwamen we vanalles te weten over clusterbommen en hoe de Laotianen nu nog steeds de gevolgen van de Vietnamoorlog moeten dragen.

Gisteren leerden we ook dat Laos een van de vijf communistische landen op de wereld is! Had ik eigenlijk kunnen weten aan de vlag (rood met gele sikkel en hamer). Blijkbaar is er ook nog steeds opstand in het noordoosten van Laos, waar de Hmong actief verzet plegen tegen het Laotiaanse leger. Gingen we meteen in het fotoarchief van onze reis kijken en ja hoor – in Soppong hebben we in een (black) Hmong dorpje geslapen!

Ik wil jullie nu niet overladen met de geschiedenis van Laos, maar hoe meer dergelijke informatie bij me binnen sijpelde, hoe mooier het land werd. Er zit nu een verhaal achter die Patuxai (Franse kolonisatie) en nu begrijp ik waarom die Hmong dorpjes in Thailand zo populair waren (de Hmong hebben geen eigen land, maar leven verspreid in China, Laos en Thailand).

Saai afgietsel

Ik had eerst het gevoel dat Laos een sober afgietsel was van Thailand. Zelfde landschap en godsdienst, maar slechtere wegen, geen eigen keuken en geen eigen stijl. Eigenlijk wilde ik snel door Laos racen en in een hangmat aan de kust in Cambodja luieren in de zon. Dat het hier uitzonderlijk koud was de laatste dagen (25 graden overdag en 15 graden ‘s nachts) bevorderde mijn interesse in Laos ook niet bepaald.

Maar ik zat er compleet naast! Laos heeft een levendigew geschiedenis en dat vind je terug in elk hoekje van het prachtige land. En dat Laos vooral Thais en westers eten serveert (of probeert) vind ik eigenlijk helemaal niet erg. Het is heel lekker!

Hoewel we vaak door elkaar worden geschud op de bus omdat de putten in de weg gewoon niet te vermijden zijn, zijn we toch onder de indruk van de ontwikkeling van Laos. Heel veel Laotianen zijn bezig met leren lezen of willen hun Engels verbeteren. In Luang Prabang (ondertussen al twee weken geleden) hebben we de handen uit de mouwen gestoken bij Big Brother Mouse en een hele dag educatieve spelletjes gespeeld met kinderen van 3 tot 11 jaar. In het Engels! Je ziet ook veel boeken in eigen taal en projecten zoals COPE die het land helpen in de ontwikkeling.

Tha Thaek Loop

Laos mag dan wel 20 jaar ‘achter’ lopen op Thailand, we voelen hier echt vooruitgang. En niet enkel in het toerisme, wat wij alleen maar meer kunnen appreciëren.

Vandaag is de eerste dag sinds weken dat het zonnetje ons nog eens laat bakken en we hebben enorm veel zin om morgen te beginnen we aan een van de mooiste (zeggen ze) loops in Zuid-Oost-Azië. Dat wordt een speciale Kerst!

 

Ben benieuwd wat jij denkt!