Deze trekking is geen fysieke uitdaging. De grootste opgave tijdens de tocht is mentaal. Oké, het is toch ook een beetje fysiek uitdagend. Basisconditie is wel nodig. Maar als je het Annapurna circuit wil afmaken, hoef je niet per se sterke benen te hebben. Wat wel belangrijk is, is een sterke geest. Ik had dit al eerder gehoord van hikers, maar had het blijkbaar nog niet echt begrepen. Vandaag sloeg het besef in als een bom.

Vanmorgen werd mijn humeur al goed getest met de kou. We moesten ons omkleden in 2°C (binnen!) en ontbeten met handschoenen en muts aan. Stel je ook maar eens een wc-bezoek voor met deze temperatuur. Kou is een emotie, zeggen dan… Grrmbl!

Na ons vertrek om 7:30 uur raakten we niet helemaal in de flow. We stopten constant voor onbenulligheden zoals de fleece uittrekken of de wandelstokken uithalen. Dan moest de één plassen, tien minuten later de ander… We geraakten niet vooruit. Na een uurtje of twee begon de klim van de dag: 400 meter stijl omhoog. Het lijkt niets vergeleken met de dikke 1000 meter die we op onze eerste dag hebben geklommen, maar ho dit was er eentje van een ander kaliber. Beter gezegd van een ander level.

Ons lichaam is op dit moment nog niet gewend aan de lagere zuurstof op grote hoogte. Onze lever heeft tijd nodig om meer rode bloedcellen aan te maken met minder zuurstof. Dat betekent dat je niet zomaar je eerste volle dag boven 3000 meter een sprintje kan trekken. Of zomaar snel even 400 meter kan klimmen… Het ging op een slakkentempo. Zo extreem traag dat ik me ging frustreren. Als ik sneller ging lopen, was ik meteen buiten adem en zat mijn hart in mijn keel. Ik begreep niet wat er gebeurde. Ik voelde me niet moe of zwak en toch liep ik erbij als een bejaarde. Max had het ook en door de frustraties begonnen we ambetant te doen tegen elkaar, wat het alleen maar erger maakte. Na de klim was het weer nepali flat maar het kwaad was geschied. We waren constant buiten adem, moe en gefrustreerd.

De voorbije dagen hadden we met Akal geoefend hoe we moeten lopen (traag lopen op continu tempo) en waar we op moeten letten (niet de ademhaling, maar onze hartslag). Toch hebben we grandioos gefaald vandaag. We lopen nog steeds te snel en hebben moeite om de snelheid aan te passen nog vóór onze hartslag stijgt. Het is een enorm frustrerende opdracht omdat je spieren prima meer kunnen. Een baby kruipt verdorie nog sneller!

Tot nu heb ik alle grote uitdagingen in mijn leven op karakter gedaan. Doorzetten en blijven gaan. Maar dat was niet voldoende vandaag. Hier in de bergen zal ik er een schepje bovenop moeten doen. Als ik over die pas wil geraken, dan moet ik mijn emoties beter controleren. Kou is écht een emotie. Die emotie is frustratie en frustratie kan je uitschakelen. Pijn kan je uitschakelen. Vermoeidheid kan je uitschakelen. Ik moet het alleen maar genoeg willen. Mind over body.

En dus was de vraag nu op het einde van de avond: is onze geest sterk genoeg? Willen we genoeg naar Tilicho Lake en over de Thorung La om deze constante frustratie, kou en pijn uit te kunnen schakelen? We gaan er een nachtje  over slapen.

Ben benieuwd wat jij denkt!