Van Karte (1800m) tot Timung (2750m)

Gisteravond zaten we tijdens de briefing met z’n vieren over de kaart van de Annapurna regio gebogen. Ik was bijzonder blij toen de beslissing viel om de volgende twee wandeldagen te verspreiden over drie dagen. Zo kunnen de blaren helen, de knieën bekomen en batterijen weer opladen. Dit avontuur gaat immers niet alleen om wandelen, wandelen en nog eens wandelen, maar ook om genieten!

Maar ons plan om de komende dagen lekker te genieten liep helaas niet helemaal zoals verwacht…

Een groot deel van de route viel vandaag samen met de weg. Het begon erg mooi, maar vanaf Daraphani passeerden we meer jeeps dan wandelaars. Er werd ook overal gewerkt aan de weg, bijvoorbeeld om passanten te beschermen tegen landslides of aan een poort om aan te tonen welk district je binnen wandelt. We hebben de weg tot nu toe zoveel mogelijk proberen vermijden, maar er was geen ontkomen meer aan. De klagende reviewers op online fora over het Annapurna Circuit kregen gelijk: de nieuw aangelegde weg heeft de sfeer voor trekkers een beetje verpest. De stofwolken die de jeeps en vrachtwagens achterlieten hielpen ook niet bepaald.

Toch is het goed dat de weg er nu is. Het leven van de locals is er een stuk makkelijker op geworden. Vandaag passeerden we een huisje waar een vrouw op het terras het haar van haar moeder aan het kammen was. De moeder was 85 jaar en erg slecht te been, maar met de jeep kon ze toch haar dochter bezoeken vanuit Kathmandu. Zonder de weg was dat niet mogelijk geweest. Bovendien doet de weg niets af van het prachtige uitzicht. Hier en daar was er ook de optie om eventjes een zijpad te nemen. Die zijn vaak iets lastiger, dus we beslisten telkens op het moment zelf welk pad we namen afhankelijk van hoe sterk we ons (nog) voelden.

Nog een voordeel: we gaan ook een stuk sneller vooruit via de weg. Vandaag stegen we bijna 1000m! Om 12:00 kwamen we al aan in Timung, onze volgende stop. We settelden ons in een leuke lodge en hadden lunch in de zon op het dak. We hadden nog de hele middag om te genieten en te rusten. Dachten we. Het weer in de bergen verandert in een oogwenk en dat hebben we gemerkt. In nog geen twintig minuten gingen de wolken dicht en de hemelsluizen open. We hadden net onze pasta op. Samen met de regen kwam ook de kou over ons heen. Terwijl we tien dagen geleden nog zaten te smelten in India, kregen we nu niet meer dan twaalf graden. We vluchtten met ons thermisch ondergoed onder de dekens en vreesden voor wat nog komen zou bovenop de pas. Als we het nu al zo koud hebben, wat moet het zijn op 5000m?

We konden natuurlijk niet de hele dag in bed liggen, dus verzamelden we onze moed (en kleren) om Akal en Bhuwan, onze gids en porter, in de gezamenlijke ruimte te vergezellen. Daar hebben we urenlang dobbelsteenspelletjes gespeeld. Akal, onze gids, is een vurige speler en zijn enthousiasme is aanstekelijk. Al snel waren we de kou vergeten. Bovendien hebben we ons goede voornemen om meer te eten heel serieus genomen, want we hadden zóveel besteld dat we het bijna niet allemaal op kregen! Egg fried potato vult erg goed, weten we nu.

Vandaag liep dus niet helemaal als gehoopt, maar we hebben toch genoten. Er is geen andere plaats op de wereld waar ik nu zou willen zijn dan hier te midden de koude bergen.

Morgen nog een korte dag. Hopelijk met wat meer zon…

Ben benieuwd wat jij denkt!