Vandaag is het Koningsdag in Nederland. Het hele land onder de waterspiegel wordt een zee van oranje. Hier in de Nepalese bergen op 4000m boven de zee is het feestje ook begonnen. We zijn aangekomen in Yak Karka, waar alle wegen naar Thorung La samen komen. Hier is het een drukte van dik ingeduffelde mensen met wandelstokken en rugzakken. Allemaal willen we over de pas.

De diamox gaat ook uit zijn dak. Het spul werkt steengoed, maar ik word er ook een beetje verward en vermoeid van. Vanmorgen was de allereerste dag op deze tocht dat ik absoluut geen zin had om op te staan. Meestal ben ik al om 5:00 uur wakker en al aangekleed nog voor de wekker afgaat. Vandaag moest Max me uit bed schoppen. Tijdens het inpakken was ik ook erg inefficiënt bezig. Het vlotte niet echt.

Na het ontbijt begon een andere bijwerking: tinteling in vingers, handen en tenen. En geen klein beetje. Mijn handen voelden alsof ze aan het ontdooien waren na een uur in de vrieskou. Dat werd gelukkig beter zodra we vertrokken waren.

De tocht vandaag was fan-tas-tisch! Een adembenemend landschap, mooie paden en een waanzinnig viewpoint. We liepen in de ochtend door een zwerm blauwschapen met een paar prachtige rammen. Toen we een beetje te dicht kwamen, gingen ze elkaar opzoeken en denderde de kudde achter ons langs naar een ‘veiligere’ plek. Boven ons vlogen regelmatig grote elegante gieren. Ook zagen we nu en dan yaks op de flanken van de bergen.

 

Het landschap is verder erg kaal geworden. Bomen en planten hebben geen zuurstof genoeg boven de grens van 4000m. Er groeien hier daarom alleen nog kleine bosjes stekelige struiken tot enkelhoogte.

 

In een theehuisje halverwege de tocht probeerden we dan eindelijk toch de yak cheese. Het wordt langs de ganse Annapurna route verkocht, maar we hadden het tot nu toe nog niet geproefd omdat het volgens ons nooit kon tippen aan de Nederlandse kaas. Toch was het verbluffend lekker! We aten een dikke plak tussen chapatti en hadden zo een heerlijk broodje kaas. Op de Willem!

Het beste van al: we voelden ons de hele dag goed! Ook ons hart vierde feest. Vandaag was de eerste dag boven 3000m dat we weer volop konden genieten van het wandelen. Geen ademtekort en geen hartkloppingen. Lang leve diamox! We waren wel erg moe na vijf uur wandelen. In de middag kropen we weer onder de lakens om ons te warmen en daarna tafelspelletjes gespeeld tot de honger begon te knagen.

Het vertrouwen en de zenuwen stijgen parallel. We weten dat we het kunnen, maar ho we zullen alles uit de kast moeten halen. Overmorgen is het al zo ver! hopelijk kunnen we dan nog een feestje bouwen on top of the world.
[25 november 2018] Als ik met mijn gedachten terug ga naar het Annapura circuit, dan sta ik hier op dit uitkijkpunt. De foto geeft een vaag idee wat ik daar toen heb gezien. Dit was 360 graden van pure schoonheid en stilte.

 

Ben benieuwd wat jij denkt!