Akal, onze gids, wordt helemaal gek van ons. We veranderen constant de route en komen haast elke dag met een compleet nieuw plan op de proppen (meestal op initiatief van mijn wispelturige wederhelft). Wellicht vraagt Akal zich af waarom we nu nog steeds alles willen uitwerken en plannen, terwijl allang duidelijk is dat elke dag afhankelijk is van het weer, onze benen, onze moed…

Gisteren vertelden we hem nog dat we niet naar het Tilicho meer wilden (en dat is vandaag nog steeds zo) maar vanmorgen kwamen we met het idee om wel een stukje van de Tilicho route te doen. Dan hadden we vandaag een korte dag om te bekomen van gisteren en wordt het morgen weer wat zwaarder. Dat zwaardere stukje is naar verluidt een erg mooi pad. Bovendien hebben we genoeg tijd voor een extra stop nu Tilicho van de baan is. Akal kan natuurlijk niet anders dan instemmen (ocharme) dus om half acht ging ons viertal richting Kangsar.

De weg van Braga naar Kangsar was niet erg herinneringswaardig (vergeleken met andere prachtige paden de voorbije dagen) maar wel de mensen die we tegenkwamen. Heel veel trekkers met wie we eerder al eens een praatje hadden gemaakt, kruisten vandaag toevallig opnieuw ons pad. Het was erg leuk om te horen hoe het met hun ging en welke route ze volgden. Twee meiden die net van het Tilicho meer kwamen, bevestigden dat we de juiste keuze hadden gemaakt. Met de landslides en onduidelijke paden is het erg gevaarlijk bij het meer.

Het begint er trouwens op te lijken dat we ons tempo gevonden hebben! Na dagenlang ‘langzaam lopen’ te moeten aanhoren van Akal (ja hoor, hij kent zelfs een paar woordjes Nederlands) begint het eindelijk door te dringen. Zo deden we alsnog een halve dag over de korte tocht naar Kangsar. Bovendien ben ik nog steeds erg gesteld op mijn pauzes en kaartbestuderingen. Dat bevordert ook het tempo ook niet echt.

Douchen zat er vandaag niet in, want het was ijskoud, alsook het water. We moesten echter wel dringend onze kleren eens wassen. Toen om 16:00 uur de kachel aan ging, hing de hele eetkamer vol natte was en zaten wij met een Amerikaan en Nederlandse ons stuk te lachen boven een spelletje ‘regenwormen’. Het was eigenlijk helemaal niet grappig, maar toch lagen we urenlang in een deuk. Eén van de bijwerkingen van de ijle lucht… Je wordt een beetje high van het zuurstoftekort. Bovendien waren we vanmorgen begonnen met Diamox, een medicijn dat ons lichaam helpt bij het wennen aan de hoogte. Die werkt volgens de bijsluiter ook aanstekelijk.

Het was even geleden dat ik nog zo hard had gelachen. Na een dag zoals gisteren was dat meer dan welkom. Toen we met thermowear in onze fleece slaapzak kropen onder een dubbel donsdeken, was het courage level weer torenhoog. Gewoon langzaam lopen. Nog drie dagen tot de pas.

Ben benieuwd wat jij denkt!