Geen twijfel, de Dodentocht was een van de meest bijzondere momenten in mijn leven! Op de nacht van vrijdag 9 augustus op zaterdag 10 augustus werd ik omringd door duizenden wandelaars, vrijwilligers en supporters, allemaal verbonden door 1 haast onmogelijke uitdaging.

Toen om 21:00 uur ‘s avonds  de ‘deuren’ open gingen en de opwinding onder de mensen steeds meer decibel aannam, voelde ik al dat het een magische nacht zou worden. De hele avond stonden mensen langs het parcours de wandelaars aan te moedigen. De ene deed dat in een lounge stoel met een wijntje in de hand de ander had zijn DJ-set op de oprit uitgestald en was heerlijk motiverende plaatjse aan het draaien. Kinderen stonden op het voetpad met uitgestoken armen en turften elke high-five die ze van een passerende wandelaar kregen.

Om 02:00 uur (na 5 uur wandelen) liepen we door een dorp waar dranghekkens ervoor zorgden dat de supporters, bevoorraad met hamburgers en oliebollen van de kraampjes achter hen, op het voetpad bleven en ons de weg niet versperden. Het was feest!

Na de oliebollen en braadworsten werd het stiller. Iedereen ging slapen en het gebabbel onder de wandelaars werd sporadischer en zachter. Elk anderhalf uur veranderde dat weer in gelach, gezucht en gepraat als ik bij een bevoorradingspost aankwam. Honger zou ons zeker geen parten spelen tijdens de tocht: we kregen rijsttaartjes, chocolademelk, soep, brood, bananen, mueslirepen,… noem maar op!

Mijn adrenaline zat de hele nacht hoog en ik voelde me sterk. Het tempo zat erin en de nacht was in een wip voorbij. Toen het om 06:15 uur licht werd, realiseerde ik me dat ik al een hele nacht had gewandeld! Even later kwam ik bij het bord van 50 kilometer. Ik had de helft bereikt! Het kon niet op! Je kan begrijpen dat de moed goed zat.

Maar ik merkte dat mijn lichaam vreemd begon te doen. Die spieren deden het goed, maar ik kon steeds moeilijker mijn evenwicht bewaren met het hoge wandeltempo en begon licht in mijn hoofd te worden. Ik stak de schuld op de niet-zo-vreemde vermoeidheid na een slapeloze nacht. Dat ik beter niet meer kon gaan zitten, had ik al begrepen. Op 46 kilometer had ik even op de stoeprand plaatsgenomen om een kleine blaar te verzorgen en het had me enige moeite gekost om daarna weer ‘op te starten’.

De volgende post op 54 kilometer was in de sportzaal van Merchtem, die opvallend warmer was dan buiten. Ik was misschien een minuutje binnen en toch zag ik al sterretjes nog voor ik de uitgang had bereikt. De ene hap die ik had genomen van het broodje kaas beviel me ook allerminst. Hoewel ik goed wist dat zitten een slecht idee was, kon ik op dat moment eventjes niet anders. En een slecht idee was het zeker, want ik kon pas een uur later weer opstaan nadat het Rode Kruis en Max zich over mij hadden ontfermd. Mijn tocht was voorbij.

Vrijwilligers van het Rode Kruis vermoedden dat ik me heb laten meeslepen door het tempo van de andere wandelaars en daardoor sneller heb gewandeld dan ik had getraind. Bovendien reageert elke persoon anders op zo’n nachtje doortrekken.

En toch begrijp ik dat wandelaars dit jaar na jaar opnieuw doen (of proberen). De sfeer, de adrenaline, het voelt fantastisch en verslavend! Ook ik ga het opnieuw proberen. Stiekem nu alweer zin in. Maar eerst de benen laten bekomen. Zelfs al heb ik niet de hele tocht uitgelopen, ik heb nog nooit eerder in mijn leven 54 kilometer gelopen, laat staan ‘s nachts. Toch een klein beetje gewonnen dus.

En er zijn nog winnaars! Want met dit hele wandelavontuur en alle gulle en lieve donateurs die me een hart onder de riem hebben gestoken, kunnen we in totaal

564 euro

aan het Talent Development Center schenken. Hoera! Nogmaals bedankt voor elke gift! Het Talent Center ondersteunt winnaars zoals Janet en het warmt mijn hart dat wij hen een extra duwtje in de rug kunnen geven. Ik zal het project blijven volgen en geïnteresseerden op de hoogte houden.

En nu het moment van de waarheid, want de winnaars van de loterij staan op het punt om te horen te krijgen dat ze een Novotel overnachting voor 2 personen met ontbijt tegoed hebben! Werd jouw nummertje getrokken?

 

Gefeliciteerd met jullie prijs! Maar eigenlijk hebben we allemaal een beetje gewonnen door de mensen uit de BASECO sloppenwijken te helpen met het vinden van een betere toekomst.

Nogmaals bedankt aan alle schenkers: Max, Aline, Sara, Benja & Piet, Els & Wauter, Karin, Eric, Guido & Shirley, Bas, Didi & Robert, Marco & Dewi, Miek & Bas, Peter, Frank & Ruby, Ronny & Christelle, Lucas en nog vele anoniempjes!

Ben benieuwd wat jij denkt!